زنگ زد … تماس گرفت … مثل اولین تماس من که فقط باید میگفتم … جام خوبه، حالم خوبه و نگران نباشین ولی همه دروغ. چون حرفهای من نبود، حرفهای اونها بود.
پرسید: کجایی؟!
گفتیم: پیش پرهام
😔😔😔
#تضاد
دسته: میراث
اینان در گذر زمان از میزبانی به میزبانی دیگه به ارث برده شده اند
-
مرگ
«به نظرت بعد از مرگ برای ما چه اتفاقی میافته؟»
«میدونم که اونهایی که دوستمون دارن، دلتنگمون میشن…»
Keanu Reeves
-
اینستا، توئیتر، ویرو … اِنیوِر!
همه جا آدمها مثل هماند
رنگ و لعابشون فرق داره ها ولی ذاتشون یکیه
-
پنجاه و یکمین روز انفرادی
هشتم تیر ماه، پنجاه و یکمین روز انفرادی بود. دوشنبه بود و روزِ خرید.
شکلات خریدم و سنایچ پرتقال. چشیدن طعمهای مورد علاقهام غیر قابل توصیف هست.
سیستم ایمنی بدنم به شدت ضعیف شده بود و تنها گزینه همین سنایچ پرتقال بود تا کمی ویتامین «ث» بهم برسه. فکر نمیکردم بخره … معمولا یکی دو قلم رو خودش خط میزد … اما برام خرید.
مثل همیشه تمام نوشتههای روی بستهبندی رو خوندم. چندین و چند بار!
تصمیم گرفتم برای پدر از همون کانال مخفی کمی از این شکلات بفرستم. باید برنامهریزی کنم.
-
«ابدیت» چه تعبیر زیبایی
دلم تنگ میشود، گاهی
برای حرفهای معمولی
برای حرفهای ساده
برای «چه هوای خوبی!»، «دیشب چه خوردی؟»
برای «راستی! ماندانا عروسی کرد.»، «شادی پسر زائید.»
و چقدر خستهام از «چرا؟»
از «چگونه! »
خسته ام از سوالهای سخت٬ پاسخهای پیچیده
از کلمات سنگین
فکرهای عمیق
پیچهای تند
نشانههای بامعنا٬ بیمعنا
دلم تنگ میشود ، گاهی
برای
یک «دوستت دارم ساده»
دو «فنجان» قهوه داغ
سه «روز» تعطیلی در زمستان
چهار «خندهی» بلند
و
پنج «انگشت» دوست داشتنی.
«مصطفی مستور»“
-
زادروز
امروز سالگرد تولدم بود، پس تولدم مبارک!
-
سالگرد فوت مادر
روایتِ چهارم خرداد ماه ۱۳۹۶
⁃ دیروز واسعی گفتش، فردا صبح اول وقت بیا تا هماهنگ کنم و بری پیش دادستان و باهاش صحبت کنی.
-شب قبل زنگ زدم به آیسییو، گفتن ضربانش ضعیف شده.
⁃ صبح ساعت ۷:۳۰ جلوی دادسرا بودم. تو ماشین منتظر بودم تا ساعت ۸ صبح بشه و در باز بشه تا برم پیش دادستان.
⁃ صبح ساعت ۷:۴۱ از آیسییو زنگ زد و خیلی به سختی و خیلی با احتیاط گفت مادر فوت کرده.
⁃ تو بیست دقیقهی باقیمونده تا باز شدن درها با خودم گفتم تلفنهام رو بزنم ولی فقط به مادرخانمم تونستم زنگ بزنم. گفتم شما به همه خبر بدین من نمیتونم.
⁃ درها باز شد و مستقیم رفتم پیش واسعی، اول وقت بود. سلام کردم و گفتم دیگه زحمت نکشین برای ملاقات با دادستان، حاج خانم فوت کردن و منم الان باید برم آیسییو. دارابی با شنیدنش رو صندلی وِلو شد.
⁃ اشک نریختم … اصلا … نه حتی وقتی دیدمش که کفنپوش بود، نه حتی وقتی که رفتم حرم طوافش دادن و هیشکی نبود هیشکی، فقط دو سه نفر از اقوام و پرسنل صادرات، ولی واسعی کارش رو انجام داد و پدر دقیقا برای لحظهی خاکسپاری رسید و …. اونجا اشک ریختم. به تنهایی خودم اشک ریختم. به حال خودم اشک ریختم. برای خودم.
⁃ اما … اما خوب شد که مادر نیست تا این روزهام رو ببینه.
عایا جواب بیعدالتی، عدالت است یا بخشش؟!
-
نوهی تیمسار
⁃ اون ورد پرس رو داری هنوز ؟
⁃ آره. فکر کنم باید به طرح توسعهاش فکر کنم.
⁃ همین که دلی و ساده هست با عشقه
-
Today
چه ناباورانه میگذرد …
چهار فاکینگ سال !
-
ندایی از اون پشت مشتا
+ یه روز یه جا به پشت سرمون نگاه میکنیم
روزی که دور نیست
جایی که دور نیست
- با امید اون روز میجنگیم
رفیق خوابالوی من