روایت خواب هایم
اینان در گذر زمان از میزبانی به میزبانی دیگه به ارث برده شده اند
امروز طولانیترین روز سال است. تو «جزیره» نه تنها ساعت نداشتم بلکه همیشه ساعت رو قصدمند بهم اشتباه اعلام میکردن. از پنجرهی کوچیک بالای سلول، کمی آفتاب میتابید و من روز اولِ ورود نشونه گذاشته بودم اونجایی که آفتاب میتابید. امروز که خورشید به انقلاب تابستانی میرسید، همه چیز رولبک میشد. یعنی باز آفتاب کمکم … ادامه مطلب …
اخبار این چند روزه، مستقل از صحتاش یا تاییدش، مثل قصاص و بازداشت و … من رو دوباره به یاد لحظات دوران حبس انداخت. لحظاتی که برای آخرین ملاقات با خانواده میرفتند. لحظاتی که کاغذ و قلم برای وصیتنامه بهشون میدادم. لحظاتی که با سمند سفید در معیت پلیس امـنیت بودم. لحظاتی که با لباس … ادامه مطلب …
هیچی. همون زندگی مزخرف همیشگی! همون نقابها همون تظاهرها همون روزمرگیها همون همیشگیها همون دلتنگیها همون غصهها همون قصهها همون حرفهای ناگفته، نانوشته همون ها … عمیقتر … قویتر …جریتر
دوباره اون عکس مادر رو اسطوری کردم وقتی دید اومد «پیوی» برام نوشت: «برای من خیلی مادری کرد به من جسارت داد به من قدرت داد از حدود ٢٠ سالگی ٧ سال نصف روزمو یعنی نصف دقایق بیداریام رو کنارش بودم ازش زندگی کردن یاد میگرفتم یادم رفته بود که مادر نـدارم بارها و بارها … ادامه مطلب …